 |
| ΟΙ πιο πάνω τρεις φωτο είναι του Πάνου Περαντωνάκη |
Σαββατόβραδο
17 Ιουνίου. Γλυκιά καλοκαιρινή βραδιά. Στην εικαστική παλιά πόλη και στο Κουμ
Καπί της Χανιωτούπολής μας, συμβαίνουν σε ετήσια βάση αλλά κορυφώνονται τους
καλοκαιρινούς μήνες πολλά και άξια λόγου εικαστικά και πολιτισμικά δρώμενα.
·
Η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων
διοργανώνεται μέσα από την σύγχρονη
τοπική ιδιωτική καλλιτεχνική δημιουργία.
Και, είτε είναι επαγγελματική, είτε «ερασιτεχνική», είτε ατομική, είτε
διοργανώνεται από τους πολλούς πολιτιστικούς και πολιτισμικούς συλλόγους που
δρουν στην πόλη και το νομό, αποτελεί ένα σημαντικό σύγχρονο πολιτισμικό
δεδομένο. Ένα δεδομένο που με την ποιότητα και το πλήθος των εκδηλώσεών του συμπληρώνει, προεκτείνει και διανθίζει
καθημερινά την μεγάλη τοπική πολιτισμική μας παράδοση.
·
Συνδημιουργώντας όλοι αυτοί μαζί ένα ανεκτίμητο θησαυρό σύγχρονου
πνευματικού και πολιτισμικού πλούτου.
Αστικές αφηγήσεις
·
Πύλη Sabbionnara. Νεώριον Τέχνης: Νεοσύστατος (2016) Παγκρήτιος
Σύλλογος Εικαστικών Δημιουργών. Έκθεση φωτογραφίας τούτη τη φορά. Τίτλος της τωρινής έκθεσης: Αστικές αφηγήσεις.
·
Τι σημαίνει; Το προφανές που καταλαβαίνουμε. Στο
οποίο προστίθεται ένα «επεξηγηματικό» κείμενο. ’Η αλλιώς, ένα «μανιφέστο» προκλήσεων, θέσεων, δηλώσεων, αναλύσεων για τον φωτογραφικό
λόγο. Ένα «μανιφέστο» των δικών τους αυτοτελών αστικών αφηγήσεων.
·
Σημειώνει, λοιπόν, μεταξύ άλλων:«Δρώμενα στο
κλεινόν άστυ όπου ο φωτογραφικός λόγος εκμεταλλευόμενος την αναπαραγωγή
κινηματογραφικών-μουσικών-λογοτεχνικών αναφορών, δομεί στερεότυπα που
αφηγούνται άλλοτε αποσπασματικά και άλλοτε αυτοτελή, περιστατικά τα οποία ανάλογα
με τις εμπειρίες και τις προσωπικές μας αναφορές καταχωρούμε με αυστηρά
υποκειμενικό τρόπο…… Με την καταδηλούμενη έννοια του όρου “αστικος”
αντιλαμβανόμαστε κάποιον χώρο ο οποίος διαμορφώνεται και υλοποιείται πρωτίστως
με την οικοδόμηση και κατοίκηση των κτιρίων και κατά δεύτερο λόγο με τις
κινήσεις, τις συναντήσεις και την ανταλλαγή των βλεμμάτων, κάνοντας τον
πολιτισμό αισθητό ως κατασκευασμένο περιβάλλον….».
·
Σ΄αυτήν την έκθεση συμμετέχουν οι
καλλιτέχνες:
Βογιατζή Μαγδαληνή, Γαλανάκη Αθηνά, Ζήκου
Χρυσούλα, Καπαγιωρίδου Χρυσή, Κοτρώτσος Βασίλης, Σγουρόπουλος Θεόφιλος, Σπανάκης
Κώστας, Τουζλούκωφ Τατιάνα.
Σχεδιασμός αφίσας : Βασίλης Πιτσώνης –
Scripta
·
Διάρκεια έκθεσης: Από 17- 25 Ιουνίου.
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10.30 -
13.30 και 18.30 - 21.30
Ιστορίες
·
Οκτώ μόλις οι καλλιτέχνες φωτογράφοι που συμμετέχουν στην έκθεση «αστικές
αφηγήσεις». Μια «δύσκολη» να «υπηρετηθεί» ενότητα μόνο με τα φωτογραφικά κλικ
χωρίς την γνώση, το μεράκι, και την ατομική φαντασία κάθε καλλιτέχνη. Ώστε να
διηγηθεί την δική του αστική ιστορία
στον απαιτητικό σήμερα θεατή και φιλότεχνο.
·
Κατά την άποψή μου το πετυχαίνουν. Έκαστος
με το δικό του «καταγεγραμμένο» εικαστικό ύφος.
·
Για τους παροικούντες φιλότεχνους,
που παρακολουθούν χρόνια τους Χανιώτες
καλλιτέχνες που εκθέτουν φωτογραφίες
αλλά και ζωγραφική, είναι σχετικά
εύκολο να αναγνωρίσεις το ΥΦΟΣ τους. Π.χ. για μας, ήταν αναγνωρίσιμος ο Κώστας Σπανάκης, παρ’ όλο που τον
γνωρίζουμε εδώ και χρόνια κυρίως από τον ιδιόμορφο,
φωτεινό, χρωματιστό, ομιλούντα χρωστήρα του.
·
Αναγνωρίσιμη η «μαυρόασπρη» Χρυσούλα
Ζήκου. Η Μαγδαληνή Βογιατζή που έχει μια φρέσκια ρεαλιστική ματιά. Η
Χρύσα Καπαγιωρίδου, που επιμένει
στις συντομο-φωτογραφίες.
·
Η Αθηνά Γαλανάκη, «δεμένη» με το υδάτινο
στοιχείο, το μεταφέρει ιδανικά και πραγματικά και στο αστικό τοπίο αλλά δεν
αρκείται σ’ αυτό.
·
Ο Βασίλης Κοτρώτσος, παλιός στο κουρμπέτι, (ανα) συνθέτει ευρηματικά στο αστικό
τοπίο ανθρώπινες μορφές και όχι μόνο.
·
Ο Θεόφιλος
Σγουρόπουλος, δημιουργεί (με ψηφιακή βοήθεια) και παλαιολιθικά πλάσματα και ιστορίες.
·
Ο Κώστας Σπανάκης, στις φωτογραφικές του
αφηγήσεις διατηρεί ενίοτε χρώμα αλλά δημιουργεί και ένα αυτοτελές σπονδυλωτό αστικό αφήγημα . Ωστόσο, «κρατά»
την Σπανάκεια εικαστική γραφή του στην ασπρόμαυρη φωτο «κομψευόμενης» γυναικείας,
μοδάτης σιλουέτας.
·
Η Τατιάνα Κουζλούκωφ, από την άλλη «παίζει»
με τα παιδικά παιγνίδια της σε μια ονειρική ευαίσθητη σύνθεση.
Στήσιμο
·
Το γεγονός ότι οι καλλιτέχνες
φωτογράφοι συμμετέχουν με λίγα έργα καθένας, συντελεί ώστε να «αναπνέει» ο μικρός-αλλά μαγευτικός-
χώρος του μνημείου της Σαμπιονάρα.
·
Στα πολύ ΣΥΝ του στησίματος η προσπάθεια να «ταιριάσουν» οι ιστορίες δυο
διαφορετικών καλλιτεχνών. Προφανώς γι’ αυτό, κανένα έργο δεν γράφει το όνομα του φωτογράφου. Το ανακαλύπτεις
ρεπορταζιακά, ή το αφήνεις στην φαντασία σου. ΄Αλλωστε καθένας μας διαβάζει διαφορετικά
την «ιστορία» που βλέπει αναρτημένη.
·
Στα συν, εκτιμάται και η απουσία
πλαισίου –κορνίζας των φωτογραφιών.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πρωτότυπο
συμμετοχικό δρώμενο
 |
| Η ιστορία μιας φιλότεχνου |
 |
| Η δική μου ιστορία |
·
Η έκθεση προσφέρει επίσης ένα
σημαντικό εικαστικό δρώμενο-
πρόκληση-πρόσκληση για κάθε θεατή. Μικρό και μεγάλο. Καθώς παροτρύνεται να χρησιμοποιήσει την δυνατότητα να δημιουργήσει την δική του ιστορία πάνω σε ένα άδειο, επί τούτου, ταμπλώ.
Χρησιμοποιώντας όλες τις εκτιθέμενες φωτογραφίες των καλλιτεχνών (ή όσες νομίζει), οι οποίες
παρέχονται έχοντας πίσω τους ένα μαγνητάκι
ώστε να «κολλούν».
·
Και, νομίζω, ότι είναι ιδιαίτερα ελκυστικό και για μεγάλους αλλά και -ιδιαίτερα-
τους μικρούς φιλότεχνους, επίδοξους φωτογράφους ή εικαστικούς. Υποθέτω ότι
αυτές οι φωτογραφίες θα αποτελέσουν,
εφεξής και ένα ξεχωριστό άλμπουμ στην
εικαστική πορεία του «ΝΕΩΡΙΟΝ ΤΕΧΝΗΣ».
·
«Υπέκυψα» και προσωπικά άλλωστε. Και
έγραψα τις δικές μου ιστορίες: Μια «βρισκούμενη» καρδιά και το αμίμητο
«Κατάλαβες» επέλεξα ως το δικό μου τέλος. Η σειρά σας τώρα να πάτε, να γράψετε
και να μας ρωτήσετε: «Κατάλαβες;»
·
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
http://www.haniotika-nea.gr/okto-kallitechnes-afigounte-astikes-istories/
