Στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (Νεώριο Μόρο) Χριστίνα Κουκουράκη, Ρένα Μπραουδάκη, Αναστασία Πετράκη Όταν τα ανόμοια συμπράττουν Κερδίζει η τέχνη και ο πολιτισμός

                  

Μα πώς; Πώς μπορούν να συνυπάρχουν, να συμπράττουν και να συν-εκθέτουν τρεις διαφορετικές τεχνοτροπίες, τρεις διαφορετικοί στην εικαστική τους ματιά, στην φόρμα, τα χρώμα και –πιθανότατα- στην κοσμοθεωρία τους,  εικαστικοί δημιουργοί, σε μία έκθεση ζωγραφικής;

·         Γίνεται; Ίσως αναρωτηθεί αρχικά ο θεατής της έκθεσης ζωγραφικής με γενικό τίτλο  «Εικαστικά Αποτυπώματα» στην οποία συμμετέχει η 6^η ομάδα εικαστικών δημιουργών  της ομώνυμης ενότητας που ξεκίνησε από το τμήμα Πολιτισμού του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Χανίων (Ι.Ο.Χ.) από την άνοιξη και θα ολοκληρωθεί στις 13 Ιουλίου με την 7^η ομάδα.

·         Γίνεται. Όταν κάθε εικαστικός δημιουργός έχει να διηγηθεί μια δική του «ιστορία», αποτυπώνοντας με την αρτιότητα του χρωστήρα του την δική του εκδοχή για τη ζωή στην οποία άλλωστε η ποικιλομορφία, η διαφορετικότητα αλλά και η αρμονία  είναι  ομορφιά και πλούτος.  Αυτό έκαναν η Χριστίνα Κουκουράκη,  η Ρένα Μπραουδάκη και η Αναστασία Πετράκη.

·         Οι οποίες, όπως γράφεται στο εικαστικό πληροφοριακό φυλλάδιο της ομαδικής τους έκθεσης. τιτλοφόρησαν την έκθεσή τους  με τις τρεις λέξεις που χαρακτηρίζουν τα εικαστικά και χρηστικά έργα της συγκεκριμένης ενότητας πάνω στην οποία «δούλεψαν». Δηλαδή, «Καθημερινότητα, Φθορά, Αιωνιότητα».

                                   Καθημερινότητα

·         Στην «καθημερινότητα» είναι προφανές ότι εντάσσονται τα έργα της Χριστίνας Κουκουράκη, που είναι απόφοιτος της Α.Σ.Κ.Τ. και καθηγήτρια εικαστικών στην μέση εκπαίδευση. Γεγονός που προφανώς καθορίζει την καθημερινότητά της και εικαστικά.

·         Μύθοι,  παραδοσιακές δοξασίες , κοινωνικά στεγανά, επιστημονικές θεωρίες και προσωπικά βιώματα με άφθονη σαρκαστική διάθεση συνυπάρχουν στα έργα της με υλικά το παστέλ, το κόντρα πλακέ και άλλα υλικά. Με αυτά συνθέτει με μεταμοντέρνο ύφος,  ένα πολυθέμα  σε κάθε πίνακά της του οποίου το μήνυμα καταγράφει επεξηγηματικά: Π. χ. «Οι γυναίκες αγαπούν», «Οι επαγγελματίες» κλπ.

·         Ευχάριστη νότα έδωσε στην έκθεση  και το δρώμενο που πραγματοποιήθηκε στην αρχή της έκθεσης με μαθητές της από το γυμνάσιο Κουνουπιδιανών φορώντας μάσκες ζώων(Φωτο).

                                             Φθορά

·         Η Ρένα Μπραουδάκη,  Χανιώτισσα εικαστικός, βραβευμένη  σε πανελλήνια έκθεση του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» είναι, εδώ και χρόνια που εκθέτει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, σταθερή στο εικαστικό της ύφος.

·         Λάδια.Ρεαλιστικά , νατουραλιστικά με πινελιές ιμπρεσιονισμού τα έργα της. Είναι αυτό ακριβώς που εικονίζουν. Την δική της απλή, ρεαλιστική ματιά που μέσα από μια ποιητική εσωτερική διεργασία, δίνει «εντολή» στον χρωστήρα της να καταγράψει ότι την αγγίζει.  Και στην συγκεκριμένη ενότητα  που εκθέτει  η φθορά (σκουριά και λήθη») είναι κυρίαρχη. Π.χ. το εσωτερικό ενός εγκαταλελειμμένου ελαιουργείου και τα χρηστικά του αντικείμενα. Παράλληλα, τα 4 πορτρέτα της  σε ανάλογη  γαιώδη χρωματική γκάμα  «διηγούνται» μεν την «φθορά» του σώματος αλλά διατρανώνουν και ότι σε τούτες τις ΨΥΧΕΣ με το εσωτερικό φως «κακή σκουριά δεν πιάνει». Π.χ.  τα πορτρέτα του Γιαννούλη Χαλεπά και της υπέροχης χαμογελαστής γιαγιάς.

                            

                                        Αιωνιότητα

·         Εδώ, η Αναστασία Πετράκη, σπουδαγμένη στην Α.Σ.Κ.Τ, βραβευμένη κι αυτή σε πολλά εικαστικά εργαστήρια σκηνογραφίας και κεραμικής, επί χρόνια καθηγήτρια πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με συμμετοχή σε πολλές ομαδικές εκθέσεις,  μας βάζει …δύσκολα.

·         Πρώτα επειδή τα έργα της συγκεκριμένης ενότητας θίγουν το δύσκολο θέμα της Αιωνιότητας. Κι έπειτα επειδή η δική της συγκεκριμένη αφαιρετική σχεδόν προσέγγιση μπορεί να δώσει αφορμή για ποικίλους προβληματισμούς και ερμηνείες. Η πρώτη ολοφάνερη είναι ότι όλα αυτά είναι κοχύλια. Άλλωστε αυτός είναι και ο τίτλος του καθενός.

·         Κοχύλια όμως που μέσα από την αιώνια παρουσία τους στο υγρό θαλασσινό στοιχείο δημιουργούν υπολείμματα –αποτυπώματα και στην ξηρά. Και «αναδημιουργούνται» σε καινούργιες μορφές και χρήσεις. Τα υλικά της: σκόνη, λάδια και ακρυλικά.

·          Μια άλλη όμως «τεχνοκριτική» προσέγγιση όπως αυτή του κριτικού τέχνης δρ. Κωνσταντίνου Β. Πρώιμου, μας βάζει στα βαθιά νερά  μια άλλης ερμηνείας όπως αυτής της “ spira mirabilis”. «Μια δομή», όπως γράφει μεταξύ άλλων ο κ. Πρώιμος, που «υπήρξε ανέκαθεν πηγή έμπνευσης των καλλιτεχνών, μέσα από τις εφαρμογές της, κυρίως στα όστρακα και στα κοχύλια της θάλασσας. Από αυτά  τα κοχύλια που σμιλεύτηκαν από την αέναη κίνηση και δύναμη του θαλασσινού νερού και ενσωμάτωσαν στις χοάνες τους τον βόμβο του, εμπνέεται η Αναστασία Πετράκη…»

·         Ε, ναι αυτόν τον «βόμβο» τον ακούσαμε καθαρά. Και τον «είδαμε» κιόλας. Μέσα από τα ποικίλα χρώματα που τον αποτύπωσε  «ζωντανά» η  Χανιώτισσα ζωγράφος.

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών Ενθουσίασε η εκδήλωση και η έκθεση ζωγραφικής με επίκεντρο το «Ουράνιο Τόξο» της Αργυρώς Ντουσάκη

Από αριστερά: Ρούλα Τατσοπούλου, Ζωή Κολλάρου, Γιάννης Μανούσακας, Ευαγγελία Χατζηδάκη, Αργυρώ Ντουσάκη, Θάλεια Κουκάκη

Προσθήκη λεζάντας

Αργυρώ Ντουσάκη

Ρούλα Τατσοπούλου

Ζωή Κολλάρου, Γιάννης Μανούσακας, Μανώλης Κιμιωνής

Πίνακες της Ευαγγελίας Χατζηδάκη

  

                                          

  Τι ήταν, λοιπόν, η εκδήλωση –παρουσίαση του παραμυθιού «Ουράνιο Τόξο» το περασμένο Σάββατο 18 Ιουνίου στο ιστορικό πολιτισμικό κύτταρο των Χανίων, το «Καφέ Κήπος», που ενθουσίασε μικρούς και μεγάλους και «πέτυχε» να είναι the talk of the town για τα πολλαπλά μηνύματα και τον ενθουσιασμό που μετέδωσε;

                                             ------------------

·         Μια ψυχαγωγική δράση του Κέντρου Πρόληψης των εξαρτήσεων και προαγωγής της ψυχοκοινωνικής υγείας της Περιφερειακής ενότητας Χανίων, στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Εξαρτήσεων από το Κέντρο σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ;

·         Μια βιωματική-εμψυχωτική δράση όπως μας την περιέγραψαν -μεταξύ άλλων- η πρόεδρος του Κέντρου Μαίρη Τζανακάκη-Μελισσάρη και οι κυρίες Θάλεια Κουκάκη και Ιωάννα Νυσταζάκη;

·         Μια ακόμα αφιλοκερδής παραχώρηση της αίθουσας του ιστορικού πολιτισμικού μας κυττάρου «Καφέ Κήπος» από τον Βασίλη Σταθάκη;

·          Μια παρουσίαση ενός νέου παραμυθιού, του «Ουράνιου Τόξου»,  της Αργυρώς Ντουσάκη ;

·         Μια  άψογη αφήγηση -από στήθους παρακαλώ- του παραμυθιού από την καταπληκτική Ρούλα Τατσοπούλου;

·         Μια αισθητικά και εικαστικά, εξαιρετική παράλληλη έκθεση ζωγραφικής της Ευαγγελίας Χατζηδάκη  στον χώρο της εκδήλωσης, εμπνευσμένη από το ίδιο παραμύθι;

·         Μια μουσική πανδαισία σύνθεσης  4 τραγουδιών του παραμυθιού με την θεϊκή φωνή της Ζωής Κολλάρου, αλλά και την συνοδεία των Γιάννη Μανούσακα και Μανώλη Κιμιωνή;

                                                 Τα «βαγόνια»            

·         Όλα αυτά, ήταν. Και ακόμα πολύ περισσότερα. Επειδή, πρέπει να λογαριάσουμε και την βιωματική συμμετοχή των παιδιών, που αποκρίνονταν σε όλες τις ερωτήσεις και τις ευρηματικές παροτρύνσεις  της  αφηγήτριας κυρίας Ρούλας Τατσοπούλου. Όπερ και ζητούμενο από τον… συρμό των 8 –τουλάχιστον- «βαγονιών» που «έσυραν» το τρένο της εκδήλωσης, κατά την ευρηματική παρομοίωση της  συγγραφέως Αργυρώς Ντουσάκη στην εισαγωγική της τοποθέτηση.

·         Των συντελεστών, δηλαδή. Οι οποίοι εργάστηκαν με μεράκι και αγάπη για να παρουσιαστεί το παραμύθι. Και μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι αυτό γίνεται πλέον σε πολλές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις βιβλίων. Όχι ακριβώς.

·         Καθώς, η συγκεκριμένη εκδήλωση-παρουσίαση παραμυθιού -πέραν από τους γενικούς στόχους ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ενός παραμυθιού- είχε και ειδικότερους, πιο συγκεκριμένους στόχους. Και ευτύχησε να έχει και μια ομάδα- που έγινε «παρέα», όπως μας είπε η κυρία Ντουσάκη. Και, έτσι, δούλεψε  συλλογικά και αρμονικά ώστε να περάσουν τα «μηνύματα» του παραμυθιού βιωματικά. Χωρίς διδακτισμό. Ο οποίος είναι απωθητικός όχι μόνο για τα παιδιά αλλά για κάθε αναγνώστη. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να συνδυαστούν όλα αυτά μαζί.                                                      

·         Ποιοί ήταν οι συντελεστές-«βαγόνια»; Η  Θάλεια Κουκάκη, που ζήτησε το παραμύθι. Η Ευαγγελία Χατζηδάκη, μέλος του Χανιώτικου συλλόγου γυναικών καλλιτεχνών «ΙΡΙΔΕΣ», που το «εικονογράφησε» (αν και ακόμα δεν έχει εκδοθεί) με έργα γεμάτα  χρώμα και  «λανθάνον» φως και στο σκοτάδι. Η Ρούλα Τατσοπούλου που το αφηγήθηκε άψογα δικαιώνοντας τις  8χρονες σπουδές της σε παιδαγωγικό θέατρο. Ο Μανώλης Κιμιωνής που έβαλε τις μελωδίες. Η Ζωή Κολλάρου με τα υπέροχα τραγούδια που συνέθεσε και τραγουδά με την αηδονίσια φωνή της. Ο Γιάννης Μανούσακας, που έχει και «προϋπηρεσία» μουσικής και τραγουδιού στο παραμύθι της Αργυρώς «Οι Καραμέλες του Ουρανού». Ο Βασίλης Σταθάκης, του ιστορικού «καφέ Κήπος» που παραχώρησε την αίθουσα. Αλλά  και αρκετοί άλλοι «αφανείς» αλλά, πολύ χρήσιμοι συντελεστές.

·         Και φυσικά, ο παραμυθητικός λόγος της Αργυρώς  Ντουσάκη.

           

                   Όνειρα και κουράγιο

·          Σε ερώτησή μας τι την ώθησε να γράψει το συγκεκριμένο παραμύθι η συγγραφέας κυρία Αργυρώ Ντουσάκη, τόνισε ότι «σήμερα έχουν αρχίσει να λείπουν τα όνειρα και το κουράγιο. Η ανεπάρκεια ονείρων και η διάθεση να τα ξαναδώ ζωντανά και απλωμένα με παρακίνησε να το γράψω». «Για να γίνει αυτό», συνέχισε, «χρειάζεται να πάρουμε από κάπου ώθηση.  Η δική μας φαντασία είναι μια πολύ καλή πηγή της. Δεν μπορούμε να ζήσουμε με τα όνειρα των άλλων που είναι υποκατάστατα –την ονειρόσκονη. Επίσης χρειάζεται υπομονή. Χρειάζεται να ζητάμε βοήθεια μέχρι να μεγαλώσουμε και να στηριχτούμε στα πόδια μας».

·         Σε ερώτησή μας πώς έγινε τόση πολλή και εξαιρετική δουλειά η κυρία Ντουσάκη μας είπε πως θεωρεί ότι το αποτέλεσμα είναι κι αυτό ένα μήνυμα: όταν είμαστε όλοι ανοικτοί και διαθέσιμοι όπως έγινε με τους εκλεκτούς φίλους και συνεργάτες, υπάρχει συλλογικό ποιοτικό αποτέλεσμα.                      

                  Ο Μάριος, το ουράνιο τόξο και τα κλεμμένα όνειρα

 

Η Αργυρώ Ντουσάκη

·         Το παραμύθι της Αργυρώς δεν είναι ένα εύκολα κατανοητό παραμύθι, όπως η ίδια είπε μιλώντας στα παιδιά και το κοινό στο ξεκίνημα της εκδήλωσης.

·         Και χρειάζεται να  δοθούν κάποια «κλειδιά» για να ανοίξει το «σουσάμι» του θησαυρού των πολλών μηνυμάτων του. Το παραμύθι  περιλαμβάνει και πολλά τραγούδια, κάτι που συντείνει στην ζωντανή μουσικό-θεατρική παρουσίαση του.

·         Ο βασικός ήρωας είναι ο Μάριος που όταν γεννήθηκε βγήκε και το ελπιδοφόρο Ουράνιο τόξο.  Τα όνειρά του πρωταγωνιστούν επίσης στο παραμύθι όπως και ο «κακός» Χάρα Χάσι Μπου, που ήταν ο κλέφτης των ονείρων. Ένας κλέφτης που έδινε αντί των πραγματικών ονείρων των ανθρώπων, υποκατάστατο-ονειρόσκονη.

·         Βέβαια στο τέλος το καλό νικά και όλα τα κακά σκορπά. Όμως χρειάστηκε πολύ ΥΠΟΜΟΝΗ,  ΕΛΠΙΔΑ, ΦΙΛΙΑ και Εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ότι θα τα καταφέρουμε.

·         Όλα τα παραπάνω, προφανώς είναι μηνύματα που το παραμύθι θέλει και πρέπει να προβάλλονται .Ειδικά στην σημερινή πολιτισμική κρίση του τόπου μας και ειδικότερα από ένα δημόσιο φορέα ψυχοκοινωνικής υγείας και πρόληψης .

·         Να σημειωθεί ότι η προχθεσινή παρουσίαση του νέου παραμυθιού της Αργυρώς έγινε πριν ακόμα το παραμύθι εκδοθεί. Ακριβώς επειδή ήταν στα «μέτρα»  και συγκεκριμένων μηνυμάτων και στόχων του Κέντρου κατά των ναρκωτικών.

·         Ωστόσο είναι ήδη σχεδόν έτοιμη μια υπέροχη εικονογράφηση από την Ευαγγελία Χατζηδάκη. Άρα, ελπίζουμε , η έντυπη έκδοσή του να μην βραδύνει.

      

          Κέντρο Πρόληψης Χανίων : Στόχοι- μηνύματα

Από αριστερά: Βασίλης Σταθάκης, ΜαίρηΤζανακάκη, Ευαγγελία Χατζηδάκη, Αργυρώ Ντουσάκη, Θάλεια Κουκάκη, Ιωάννα Νυσταζάκη και δεξιά Ρούλα Τατσοπούλου

·         Όπως είπε στα Χανιώτικα Νέα η πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης Ναρκωτικών  κυρία Μαρία Τζανακάκη-Μελισσάρη, πρόκειται για την ετήσια εκδήλωση του Κέντρου με ανάλογα μηνύματα όπως της σημερινής εκδήλωσης στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας ημέρας κατά των Ναρκωτικών και της Εξάρτησης που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 26 Ιουνίου.

·         Εκ μέρους του Κέντρου πρόληψης μίλησε στα Χανιώτικα Νέα η κυρία Θάλεια Κουκάκη η οποία επεσήμανε την ανάγκη να εμψυχώσουμε τα παιδιά μας μέσα από το δικό μας παράδειγμα ώστε να ακολουθήσουν υγιείς τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών της ζωής μακριά από εξαρτήσεις, δεκανίκια και υποκατάστατα που τελικά είναι προσωρινά. Επίσης, η κυρία Ιωάννα Νυσταζάκη που τόνισε ότι «στόχος των δράσεών μας είναι να προσεγγίσουμε τα παιδιά και ειδικότερος στόχος της σημερινής εκδήλωσης είναι τα παιδιά να επεξεργαστούν κάποιες έννοιες όπως η φιλία, τα όνειρα, η ζωή.

                                         Καθρέπτης

Στα δύο πρώτα έργα  της Χατζηδάκη από δεξιά φαίνονται  οι καθρέπτες

·         Η ζωγράφος  Ευαγγελία Χατζηδάκη, της οποίας ο πίνακας  με το Ουράνιο Τόξο  αποτέλεσε και την παραμυθένια αφίσα της εκδήλωσης μας είπε -μεταξύ άλλων-  ότι  συνέδεσε τα μηνύματα που ήθελε να περάσει η συγγραφέας με την κατάσταση στην χώρα τα τελευταία χρόνια. «Κάποιος έχει κλέψει τα όνειρά μας», είπε. Γι’ αυτό και της πρότεινα να βάλουμε ένα καθρεπτάκι όπου αναφέρεται ο κεντρικός ήρωας στο παραμύθι ώστε ο αναγνώστης να βλέπει τον εαυτό του την ώρα που το διαβάζει και να βρίσκει δύναμη να ονειρεύεται ξανά».

Με την συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης «Δοκιμιακά» εικαστικά Ίχνη Από την «Φωτοσκίαση»

    «Το να ζεις σημαίνει ν’ αφήνεις Ίχνη» Walter Benjamin

Στέλλα Τρανταλλίδου

Μια ...
φουρφουλιά" κυρίες.

Με μια ακόμα αγαπητική έκθεση φωτογραφίας η Φωτογραφική ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης «Φωτοσκίαση» αποδεικνύει την αγάπη της για την φωτογραφία  και διευρευνά την σχέση των μελών της με το φυσικό και κτιστό περιβάλλον μέσα στην πόλη.

·         Την πόλη και την ύπαιθρο των Χανίων, τις ιδιωτικές στιγμές του καθενός, την σχέση και τα μηνύματα που παίρνει και δίνει η ατομική και συλλογική  προσπάθεια  αποτύπωσης Ιχνών της καθημερινότητας.  

·         Επόμενο, λοιπόν, είναι να αποτυπώνονται  πολλά και διαφορετικά «ΙΧΝΗ» από 25 μέλη της ομάδας που εκθέτουν σ’ αυτήν ενότητα.

·         Η έκθεση εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 15 Ιουνίου στον αύλειο χώρο της Δημοτικής Πινακοθήκης (παραχώρηση) , με την συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης και θα διαρκέσει μέχρι 24 Ιουνίου με ώρες λειτουργίας καθημερινά το πρωί από τις 10 ως τις 2 το μεσημέρι και το απόγευμα από τις 7 έως τις 10 το βράδυ.

 

Μαριάννα  Αγγελακη -Πολυτεχνείο

Επάνω φωτο του Λευτέρη Καμαλεδάκη       

Κάτω φωτο Μαρίας Φυτράκη-Αννιτσάκη

ΦΩτο Γιούλη-Γεωργία Ματσαμά

                              Στόχος

·         Πάνω σε ποιό σκεπτικό όμως κινήθηκαν τα μέλη της «Φωτοσκίασης» για να δημιουργήσουν;

·         Στο σχετικό δελτίο τύπου αναφέρεται ότι στόχος είναι «να γεννηθεί προβληματισμός σε σχέση με την ατομική, κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα. Έγινε προσπάθεια ν’ αποτυπωθούν φωτογραφικά, ΙΧΝΗ που διαγράφονται από το πέρασμα του χρόνου και την ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, ΙΧΝΗ που έχουν σαν αιτία τους την οικονομική κρίση και το προσφυγικό πρόβλημα, ΙΧΝΗ της καθημερινής ανθρώπινης δραστηριότητας αλλά και ΙΧΝΗ νοσταλγίας και προσωπικών βιωμάτων που επιδρούν στην ανθρώπινη ψυχολογία».

                                

                         Φωτογραφίες και «δοκίμιο» 

Ενα "δοκίμιο" για την έκθεση από την Γιούλη Ματσαμά.

Μαρία Παίζη

Νίνα Παπαδουλάκη

                                                  Στέλλα Τρανταλλίδου-Ρασούλη

·         Από εκεί και μετά, κάθε φωτογράφος-μέλος αποτύπωσε ένα δικό του «ίχνος» φωτογραφίζοντας μια εικόνα που του έκανε «κλικ» μια συγκεκριμένη στιγμή και κάτω από συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση.

·         Όπως μου εξήγησαν  τόσο η Μαριάννα Αγγελάκη όσο και η Μαρία Φυτράκη-Αννιτσάκη, ο παραπάνω στόχος αναλύθηκε διεξοδικότερα στα  σεμινάρια που γίνονται για την εξέλιξη των μελών της ομάδας  με  φωτογραφικά έργα αφαίρεσης –σύνθεσης –μίνιμαλ .

·         Τέτοια κατ’ εξοχήν έργα είδαμε να είναι αυτά της Μαριάννας Αγγελάκη,  αρχιτέκτονος (βλέπε φωτογραφίες της από κτίριο Πολυτεχνείου Κρήτης, αλλά και αφαιρετική φωτο από ένα ταξίδι σε γκαλερί του Παρισιού). Ενώ η Μαρία Φυτράκη-Αννιτσάκη, εκπαιδευτικός, εκθέτει τρία εντελώς αφαιρετικά έργα πειραματιζόμενη  με την κίνηση της μηχανής σε απλά αντικείμενα του σπιτιού όπως ένα τραπεζομάντηλο, λαχανικά, ή μία πλαστική λεκάνη.

·         Μίνιμαλ αφαιρετικό είναι και το ένα από τα έργα με τα οποία συμμετέχει η Στέλλα Τρανταλλίδου Ρασούλη,(παράθυρο-πολυτεχνείο , του Λευτέρη Καμαλεδάκη (σκάλες Πολυτεχνείου) της Μαρίας Παίζη, (φωτογραφικό άλμπουμ γάμου με πινελιές αφαίρεσης) και άλλα.

·         Αφαιρετικό πορτρέτο είναι και το έργο της Γεωργίας-Γιούλης Ματσαμά, η οποία μάλιστα συν-έγραψε και το  κοινωνικο-φιλοσοφικό «δοκίμιο» πάνω στο οποίο «πατά» η έκθεση «ΙΧΝΗ» και συναντάμε δεξιά στο έμπα της έκθεσης. Διότι, βεβαίως, μία εικόνα χίλιες λέξεις αλλά μην ξεχνάμε και το «εν αρχή ήν ο λόγος».

·         Και ο λόγος των εικαστικών δημιουργών είναι -κατά την άποψή μου- επεξηγηματικά αναγκαίος. Για να μπορέσει μετά ο θεατής , πατώντας στις δικές του ερμηνευτικές προσλαμβάνουσες ,να «συνθέσει» την προσωπική του εντύπωση- ερμηνεία για κάθε έργο.

·         Θεωρούμε δε ότι ο λόγος της Γιούλης Ματσαμά που ακολουθεί το λογότυπο της έκθεσης «ΙΧΝΗ»  και έχει τίτλο το απόφθεγμα του  γερμανού φιλοσόφου Walter Benjamin, είναι ένα «μίνιμαλ» δοκίμιο για την συγκεκριμένη έκθεση αλλά και την γενικότερη «αγωνία» για την περιβαλλοντική, κοινωνική και πολιτισμική συνύπαρξη ανθρώπου και φυσικού και κτιστού περιβάλλοντος.    

·         Στον αντίποδα της αφαίρεσης έργων που εκτίθενται υπάρχουν βέβαια και απεικονιστικά έργα με  «ίχνη»  από τη ζωή σε πόλη-μεγαλούπολη όπως αυτό της Νίνας Παπαδουλάκη. Ενώ πάρα πολλά από τα έργα κινούνται στην σύνθεση αφαίρεσης-απεικόνισης με ωραίο εικαστικό αποτέλεσμα.

·         Επειδή τα έργα είναι πολλά δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν όλα. Γι αυτό το καλύτερο είναι να επισκεφθείτε την έκθεση  και να τα απολαύσετε. Μαζί θα απολαύσετε βέβαια και τον αύλειο χώρο της Δημοτικής Πινακοθήκης ο οποίος προσφέρεται περιβαλλοντικά και αισθητικά για πολιτιστικές δραστηριότητες. Εν προκειμένω δε, συλλειτούργησε ώστε να αναδεικνύεται  και το ταιριαστό με το χώρο, καλαίσθητο, πρωτότυπο και εικαστικό στήσιμο της έκθεσης.                                            

Μαριάννα Αγγελάκη

                                              Ποιοί είναι

·          Η “Φωτοσκίαση” δημιουργήθηκε το έτος 1995 αρχικά ως φοιτητική ομάδα στο πλαίσιο ίδρυσης πολιτιστικών ομάδων του Πολυτεχνείου Κρήτης. Βαθμιαία η ομάδα διευρύνθηκε και σήμερα εκτός από φοιτητές έχει μέλη της αποφοίτους του Πολυτεχνείου Κρήτης, εργαζόμενους σ’ αυτό αλλά και άτομα που ενδιαφέρονται και αγαπούν την τέχνη της φωτογραφίας άσχετα από επάγγελμα ή ηλικία.

·         Μία από τις πιο ωραίες ενότητες που έχουν παρουσιάσει, θυμίζουμε είναι «Τα κλειστά μαγαζιά της οδού Ποτιέ» που αποτύπωσαν το κοινωνικο-οικονομικό-πολιτισμικό πρόβλημα της κρίσης στην χώρα μας.