Στην Κίσαμο από το 4ο νηπιαγωγείο « Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της Ευτυχίας» του Βασίλη Παπαθεοδώρου σε εικονογράφηση Λίλας Καλογερή • Διήμερες δράσεις και εκδηλώσεις με ομιλητή τον συγγραφέα

Την Παρασκευή, πρωί –απόγευμα, αλλά και το Σάββατο το πρωί, 11 και 12 Νοεμβρίου το 4^ο νηπιαγωγείο  Κισάμου διοργάνωσε ένα διήμερο δράσεων –ομιλιών με τον συγγραφέα παιδικών και εφηβικών βιβλίων Βασίλη Παπαθεοδώρου. Αφορμή το νέο βιβλίο του «Ο Καρλ, ο Φριτς και το αυγό της ευτυχίας» (εκδόσεις Καστανιώτη) με την εξαιρετική  εικονογράφηση της Χανιώτισσας εικονογράφου Λίλας Καλογερή.

·         Η πρώτη βιωματική παρουσίαση έγινε στο νηπιαγωγείο  Κισάμου, από τον ίδιο τον συγγραφέα και την εικονογράφο του βιβλίου.

·         Ακολούθησε το απόγευμα ΣΥΝ-ομιλία του συγγραφέα με κάποιους από τους ήρωες των βιβλίων του (Τον Καρλ, Το ροζ Φλαμίνγκο, την Κινέζικη Πάπια, τον Αϊ Βασίλη και την Βιρτζίνια) αλλά και όλους τους παρισταμένους στο Φαλδάμειο οίκημα. Εκδήλωση, που, επίσης, διοργάνωσε το 4^ο νηπιαγωγείο Κισάμου. Το δε Σάββατο πρωί, σε τρεις διαδοχικές συναντήσεις, ο συγγραφέας συνάντησε παιδιά νηπιαγωγείου, δημοτικού και γυμνασίου από την Κίσαμο. Συνδιοργανωτές  το 4^ο νηπιαγωγείο Κισάμου και η Λέσχη ανάγνωσης του Φιλολογικού συλλόγου Κισάμου. Τίτλος: «Μιλάμε με τα Βιβλία με τον συγγραφέα Βασίλη Παπαθεοδώρου».

·         Και, όπως μάθαμε, μπορεί ο Βασίλης Παπαθεοδώρου να ήλθε για πρώτη φορά στην Κίσαμο, όμως οι προοδευτικές και ακούραστες δασκάλες του νηπιαγωγείου, είχαν ήδη φροντίσει να γνωρίσουν στα παιδιά ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία του το «Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Αϊ Βασίλης» που παίχτηκε σε θεατρική παράσταση διασκευασμένη από τις ίδιες τις νηπιαγωγούς. Και μάλιστα είχαν δημοσιεύσει στην βραβευμένη εφημερίδα τους «Τα μαντάτα του 4^ου νηπιαγωγείου Κισάμου» μία συνέντευξη με τον συγγραφέα αλλά και την εικονογράφο Λίλα Καλογερή. Κάτι που έχουν κάνει άλλωστε και με πληθώρα άλλων ελλήνων συγγραφέων που έχουν προσκαλέσει. Και οι οποίοι, αφήνουν και ένα ξεχωριστό «αποτύπωμα»  με ένα σχόλιό τους για το νηπιαγωγείο και τα παιδιά στους τοίχους της «Μαγικής βιβλιοθήκης» του κήπου, εν είδει  ...βιβλίου εντυπώσεων!

                                    Προετοιμασία

·         Την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου, λοιπόν, η προϊσταμένη Άννα Στεφανουδάκη, και οι νηπιαγωγοί Ευανθία Ελευθεριάδου, Ιωάννα Κολοκυθά και Εύα Τσεπαπαδάκη,  είχαν μαζί με τα παιδιά προετοιμάσει την γνωριμία τους με τον Βασίλη Παπαθεοδώρου , τον Καρλ, τον Φριτς, και το αυγό της Ευτυχίας. Το παρόν στην συνάντηση έδωσαν και τα παιδιά του νηπιαγωγείου Καλουδιανών με τις δασκάλες τους Αναγνωστάκη Ελένη και Κανταρίδου Ανδρονίκη.

·         Το αυγό της ευτυχίας έχει ποικίλα κοινωνικά, ανθρωπιστικά, περιβαλλοντικά  και ηθογραφικά, φιλοσοφικά μηνύματα.

·          Αφού πρόκειται για ένα αυγό που βρισκόταν σε ένα δέντρο σαν Χριστουγεννιάτικο, το οποίο χρόνο με το χρόνο, με την αγάπη και την φροντίδα του Καρλ, ως παιδιού, και αργότερα των παιδιών και εγγονιών του, όπως του Φριτς, έγινε πόλος έλξης για χιλιάδες τουρίστες. Που έφταναν ως το σπίτι τους για να το θαυμάσουν. Αλλά, επίσης, επειδή ήλπιζαν να ανακαλύψουν με ποιο μαγικό τρόπο αυτό το αυγόδεντρο ζει τόσα χρόνια και μάλιστα μεγαλώνει συνεχώς χαρίζοντας ευτυχία και χαρά στην οικογένεια του Καρλ και στον μικρό εγγονό του τον Φριτς.

·         Το αυγό που ξέφυγε από το δέντρο ήταν η αφορμή, να συναντήσει ο Φριτς (και τα μικρά παιδιά του νηπιαγωγείου Κισάμου) πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους που όλοι διεκδικούσαν  το αυγό ως δικό τους, θεωρώντας το μαγικό.

·         Έτσι, μέσα από πολλές περιπέτειες το αυγό θα περάσει διαδοχικά στην κατοχή μιας μάντισσας, ενός αχόρταγου φαγά, ποδοσφαιριστών, δυο ερωτευμένων, ενός αγρότη, ενός επιστήμονα και άλλων.

                                              Αγάπη, αλήθεια, απλότητα

·         Όλοι πίστευαν ότι  τα αυγά είναι μαγικά και γι’ αυτό ζει και το δέντρο τους.

·          «Το μυστικό είναι η αγάπη με την οποία γίνονται όλα τα πράγματα. Αυτό δεν είναι άλλωστε και το νόημα της ζωής;» απαντούσε ο παππούς στους ξένους αλλά εκείνοι ήταν δύσπιστοι» γράφει ο Παπαθεοδώρου στην αρχή σχεδόν του μύθου του. Ενός παρηγορητικού και αγαπητικού μύθου που συναρπάζει τα παιδιά αλλά …διδάσκει  και εμάς τους μεγάλους.

·         Για να φτάσουμε όμως στο μυστικό της ευτυχίας, που είναι να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως νομίζουμε, χρειάζεται γνώση.                          

·         Κι αυτήν την γνώση, «υπηρετούν» κατέχουν και διδάσκουν άριστα (εκ του ορατού αποτελέσματος) οι νηπιαγωγοί του 4^ου νηπιαγωγείου Κισάμου στηριζόμενες στον σύλλογο γονέων και όχι μόνο. Και πρώτα ο Θεός (και ο αρχισυντάκτης των Χανιώτικων Νέων …δεύτερα) θα ξαναγράψουμε για τα που είδαμε στο νηπιαγωγείο Κισάμου.

                                               Με λόγια και εικόνες

·         -Παιδιά, εγώ θα σας μιλήσω για τους ήρωες του παραμυθιού μου, η Λίλα εδώ δίπλα μου θα σας δείξει τις εικόνες. Στο τέλος, αν σας άρεσε μόνο το παραμύθι θα το πείτε σε εμένα, αν σας άρεσαν μόνο οι εικόνες θα το πείτε στη Λίλα, αν δεν σας άρεσε τίποτα από τα δύο θα το πείτε στις …δασκάλες σας!!

·         Έτσι, με το χιούμορ που τον διακρίνει, ξεκίνησε την βιωματική παρουσίαση του νέου βιβλίου του στο 4^ο νηπιαγωγείο Κισάμου  ο πολυβραβευμένος συγγραφέας παιδικής νεανικής λογοτεχνίας, Βασίλης Παπαθεοδώρου έχοντας δίπλα του την γνωστή  καταξιωμένη Χανιώτισσα εικονογράφο, Λίλα Καλογερή.

·          Τα 40 παρόντα νήπια και προνήπια του 4^ου νηπιαγωγείου Κισάμου μαζί με τα παιδιά του νηπιαγωγείου Καλουδιανών χωρίστηκαν από τις δασκάλες τους σε  10 ομάδες. Σε κάθε μια ο συγγραφέας μοίρασε από μία εικόνα του βιβλίου.

·         Και εκεί στην υπέροχη βιβλιοθήκη του σχολείου, ξέχειλη από βιβλία, ζωγραφιές και εκπαιδευτικά «εργαλεία» άρχισε η δράση:

·         Τα τέσσερα πρώτα παιδάκια με την εικόνα ανά χείρας πήγαν κοντά στον Βασίλη Παπαθεοδώρου και την Λίλα Καλογερή.

·         -Πού είναι το  κόκκινο αυγό στην εικόνα; Α! Το βρήκατε. Και τι δείχνει;

·         -Παίζουν ποδόσφαιρο με μπάλα, απαντούν.

·         -Τους αρέσει που παίζουν ποδόσφαιρο με το αυγό που έχει γίνει μπάλα, καθώς είναι «μαγικό»; Είναι ευτυχισμένα;

·         -Ναι!!! Αλλά παίζουν και …μπάσκετ, λέει  ο ένας μπόμπιρας!

·          Επόμενη ομάδα.

·         -Εδώ που είναι το αυγό; Έχετε κι εσείς εδώ ένα δωμάτιο με όργανα που κοιτάτε τους πλανήτες.

·         -Είναι η γωνιά φυσικών επιστημών(!), λένε τα παιδιά.

·         Και τί είναι αυτός που κοιτάζει και είναι ευτυχισμένος μ’ αυτό;

·         -Επιστήμονας (!!!!)

·         Επόμενη:-Εδώ που είναι το αυγό;

·         -Ανάμεσα σε κεφτέδες που αρέσουν στον κύριο;

·         - Είναι ευτυχισμένος; Γιατί;

·         - Επειδή είναι…φαγάνας!

·         -Υπάρχει εδώ κάποιος φαγάνας;

·         -Όχι!!!

·         Κι έτσι,  συνεχίστηκε το βιωματικό παιγνίδι με τους «ήρωες» του βιβλίου. Μία μάγισσα, ένας αχόρταγος άντρας, ποδοσφαιριστές, μία ασθενής γιαγιά, μία ωραιοπαθής κυρία, δυο ερωτευμένοι, αρκετοί άλλοι και ένα πεινασμένο φτωχόπαιδο. Αυτό μόνο είδε το αυγό, ως αυγό. Ως τροφή, δηλαδή.                       

  Ζωγραφιές ευτυχίας  

         - Εσάς, παιδιά τι σας κάνει ευτυχισμένους; Θα πάτε να μας το ζωγραφίσετε;

·         Με τάξη και χωρίς  χρονοτριβή πήραν τους μαρκαδόρους.

·         -Όταν παίζω με τον μπαμπά μου …Halloween! Η απάντηση και η ζωγραφιά  του Γιώργου: Ένα αυγό –πορτοκαλί

·         -Όταν είμαι στις ελιές και στα δέντρα…

·         -Όταν  είμαι με τον μπαμπά μου και παίζω  «μ΄αγαπά δεν μ  αγαπά»  εξηγεί στον Βασίλη και την Λίλα, η Μυρτώ από τα Καλουδιανά. Η οποία έχει ζωγραφίσει ένα κύκλο –αυγό και μέσα καρδούλες κόκκινες.

·         Ο Νικόλας ζωγράφισε γήπεδο.

·         Όταν είμαι με τον μπαμπά μου. Λέει  ο Λευτέρης (προνήπιο παρακαλώ) που ζωγράφισε ένα μεγάλο αυγό χωρισμένο στη μέση συμμετρικά και αριστερά είχε μία καρδιά!  

·          Και  έτσι συνέχισαν ….

http://www.haniotika-nea.gr/stin-kisamo-apo-to-4o-nipiagogio/

50 βιωματικά διηγήματα στο νέο βιβλίο «Πέτρινα χρόνια σε πέτρινο τόπο» Του Γιάννη Πολυράκη · Με ιστορικά, λαογραφικά, εθιμογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία.

«Ο στόχος της όλης προσπάθειας, είναι διττός: Ήτοι, να ενημερωθούν οι νεότερες γενιές για τον τρόπο ζωής σε μια απομονωμένη πετρογενή  περιοχή των Δυτικών Σφακιών σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο όπως εκείνη της δεκαετίας του 1950 αφ’ ενός, αλλά και να αποτελέσει και ψήγμα ενημέρωσης στον Ιστορικό του μέλλοντος για ορισμένο τόπο και χρόνο συνάγοντας τα αναφυόμενα συμπεράσματα…» Γιάννης Πολυράκης στο προλογικό του σημείωμα.

·         Κατά την άποψή μου αλλά και πολλών έγκριτων πνευματικών ανθρώπων του τόπου μας που ήδη έχουν αποφανθεί και δημόσια για την ιστορική, λαογραφική, εθιμογραφική και ηθογραφική αρτιότητα και λογοτεχνική ποιότητα του βιβλίου του, η απάντησή μου στον προβληματισμό και  την «αγωνία» του συγγραφέα, είναι, ανεπιφύλακτα, ναι!

·          Πέτυχε και τους δύο στόχους της  νέας συγγραφικής του προσπάθειας, ο Γιάννης Πολυράκης. Και όχι μόνο.

·         Καθώς, εκτός από ενημέρωση για τους νεότερους (και θύμησες για παλιότερους), η χρησιμότητα του βιβλίου είναι φανερή και για μια σειρά από άλλους λόγους.

                            Βιωματικό

·         Κατ’ αρχάς πρόκειται για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει 8 ενότητες.

·         Σε κάθε ενότητα υπάρχουν επεξηγηματικοί υπότιτλοι των 50 συνολικά  βιωματικών διηγημάτων. Γιατί, έτσι τα προσέλαβα. Ως 50  απολαυστικά, αυτοτελή, βιωματικά,  ιστορικά, λαογραφικά, ηθογραφικά και εθιμογραφικά  διηγήματα,χρονο-γραφήματα.Τα χρονογραφήματα αυτά, μπορεί να αποτελούν την πλέον αξιόπιστη περιγραφική πηγή. Καθώς, μπορεί μεν, να εδράζονται στο συγκεκριμένο μικρό (αλλά μέγα οικολογικά και πολιτισμικά) πέτρινο τόπο και σε συγκεκριμένο χρόνο (της δεκαετίας του 1950) αλλά αποτελούν και πρωτογενή, βιωματική πηγή.                          

                      

                    «Ξαναζεί» ο Αη-Γιάννης τω Σφακιώ

·         Για να δοθεί μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα των περιεχομένων των διηγημάτων που εντυπωσιάζουν, ενημερώνουν και ταυτόχρονα μας ψυχαγωγούν, ενδεικτικά:

·         Εν αρχή, ην ο ποιητικός  λόγος με τίτλο «Η φωνή της σιωπής» (περιδιαβαίνοντας το χωριό μου). Όπου με λίγους ποιητικούς στίχους ιδιαίτερης νοσταλγίας, ο συγγραφέας που είναι-μεταξύ άλλων-  ποιητής, λογοτέχνης, συγγραφέας 3 επιστημονικών βιβλίων  δύο ποιητικών συλλογών και  αρθρογράφος δεκάδων άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά, «μιλά» για το φυσικό και ζωικό βασίλειο του τόπου του.

·         Ενώ με ένα νεοριζίτικο  «Το χωριό μου», τραγουδά το δικό του ύμνο στον γενέθλιο τόπο: «Εμέ το χωριουδάκι μου, κουκίδα είν’ στον χάρτη, ο Αη Γιάννης τω Σφακιώ στη ρίζα της Μαδάρας, μα φύγαν οι άνθρωποί του σε μήκη και σε πλάτη.  Στη δίψα τση λαχτάρας, να βρούνε τόπο χλοερό πέρα την Κράπη και’ γίναν ξένοι δυστυχώς στα ξένα τση αντάρας, μα δεν ξεχνούν τον τόπο τους…»

·         Και φυσικά, ο πέτρινος τόπος, «ένα βοσκοχώρι χωμένο στην καρδιά του πυκνού δάσους των κωνοφόρων(πεύκων και κυπαρισσιών) των ασφόδελων, των θυμαριών και της φασκομηλιάς, στους πρόποδες των Μαδάρων των Δυτικών Σφακίων, σ’ ένα υψόμετρο εφτακοσίων μέτρων και σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τα Χανιά» δεν θα μπορούσε  παρά να αποτελεί το πρώτο στίγμα, του βιβλίου.

·         Και πιο κάτω «Την εποχή που Ρώσοι και Αμερικανοί έκαναν τις πρώτες εξόδους στο διάστημα, στον πέτρινο οικότοπο δεν υπήρχε ούτε καν ραδιόφωνο και ένα και μοναδικό(κοινοτικό) τηλέφωνο…Σήμερα ο Αη Γιάννης από 353 κατοίκους στην απογραφή του 1821,  είχε μόλις 120 κατοίκους το 1959 (δηλαδή στο τέλος της δεκαετίας που περιγράφει ο Πολυράκης), ενώ σήμερα έχει μόλις «10 μόνιμους κατοίκους».

·         Γι αυτό και η πικρή μαντινάδα που παραθέτει: « Στον Αη-Γιάννη όντε θα πας, μέτρα τσοι ποθαμένους, να δεις πώς ήταν το χωριό σε χρόνους περασμένους…»

·         Ωστόσο, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι  μέσα από τις σελίδες του βιβλίου  αυτού που αφιερώνεται «στους συγχωριανούς, όπου γης» του συγγραφέα, ο Αη Γιάννης ξαναζεί! Έστω για την δεκαετία 1949-1959, κατά την οποία περιγράφεται αναλυτικά, η καθημερινότητα του χωριού. Και βέβαια η αυτοβιογραφική καθημερινότητα του συγγραφέα. Ο οποίος περιγράφοντας τα βιώματά του, με μια στιβαρή λογοτεχνική πένα, καταγράφει ταυτόχρονα τον λαϊκό πολιτισμό του τόπου του.

·         Τόπος στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ως «ένα φτωχό ξυπόλητο βοσκαρούδι». Κάτι που θεωρεί τίτλο τιμής (και είναι). Περήφανος άλλωστε είναι, τόσο για την καταγωγή όσο και την ανατροφή του από την οικογένεια. Την μάνα που είναι το Α και το Ω του. Αλλά και τον πατέρα που θεωρεί προστάτη του και θεματοφύλακα αξιών.

                            Λογοτεχνικά πορτρέτα

·         Κάθε χρονο-γράφημα, διήγημα  του βιβλίου είναι διαλεγμένο έτσι που να δίνει απαντήσεις  για όλες τις πτυχές της βουκολικής ζωής του Αη Γιάννη.

·         Την σκληρή καθημερινότητα για επιβίωση, την κοινωνική ζωή (βεγγέρες),  την ιατρική «περίθαλψη» μόνο με φύλλα καπνού(!) και τα πολλά φαρμακευτικά βότανα της μητέρας γης, τα έθιμα των Χριστουγέννων  και του Πάσχα (αλήθεια πόσοι ξέρουμε ότι τα τσουρέκια  σε σχήμα πλεξίδας λέγονται «μαντόνες»;). Τα έθιμα της κηδείας, του γάμου.

·         Διανθισμένα όλα τα κεφάλαια με πολύ χιούμορ, πραγματικά «ανέκδοτα» και μια εξαιρετική λογοτεχνική (περι)γραφή.

·          Έτσι, που εκτός από όλα τα άλλα ο «Πέτρινος τόπος σε πέτρινα χρόνια» να είναι και ένα βιβλίο σπάνιων λογοτεχνικών πορτρέτων για τους ανθρώπους, τον τόπο, τις καταστάσεις, την παράδοση και τον ποιμενικό  πολιτισμό του Αη Γιάννη των Σφακίων.

 kai Χανιώτικα Νέα 8-11-16